10 april 2005
We hadden ons ( Rob, Monique-Cécile en ondergetekende) op de valreep nog aangemeld voor één van de zgn. “pacing teams” van Runners World. Dit hield in dat je een plek in het Hilton werd aangeboden om je te verkleden en je kleding op te bergen čn dat je je aan kon sluiten bij een zgn. “pacer”, die op een van tevoren bepaalde tijd over de finish zou komen. Wij hadden het plan om als eindtijd te gaan voor 4.15 uur en moesten daarvoor aansluiten bij de pacer met de gele ballon.
Direct na de start lag de gele ballon al zo’n eind voor (door de drukte bij de start), dat we eigenlijk meteen besloten om daar maar niet te veel meer op te letten en onze eigen race te lopen op een schema van ca. 6 min. per km.
Rob was al snel uit het zicht zodat MC en ik samen ons best deden om de 6 min. per km. vast te houden, iets wat redelijk lukte. Het ging ook nog een beetje miezeren en in combinatie met de temperatuur van max. twaalf graden was het helemaal mijn weer!
Met een tijd op de halve marathon van 2.12.21 waren we ook best tevreden, alhoewel het mij erg zwaar viel.Vooral toen we hoorden dat de winnaar al binnen was..... Ze zeggen altijd dat je je op de helft van de marathon nog goed moet voelen en zo niet, je dan beter kan uitstappen. Dit gold natuurlijk niet voor mij! Ik dacht dat ik er nog wel doorheen kon lopen en wilde in ieder geval de 28km halen, want vanaf daar zouden Mieke, Arend en Tim ons “hazen” tot de finish. MC liep ogenschijnlijk probleemloos door, maar ik kreeg last van mijn linkerkuit. Om hem wat te ontzien ben ik de Erasmusbrug opgewandeld en daarna ging het weer even, maar al snel kwam de kramp terug. Steeds even rekken en dan gauw weer door, maar niet alleen mijn kuit deed zeer. ALLES deed zeer na een korte pauze en het bereiken van de hazen leek moeilijk, maar lukte uiteindelijk toch. Arend was met Rob meegegaan, die veel last had van zijn knie en verschrikkelijk liep af te zien. Tim ging samen met MC verder en Mieke probeerde mij op gang te krijgen. Kort hierna werden we aangemoedigd door Patty, die ook de moeite had genomen om naar Rotterdam te komen.
Bij een EHBO-post heb ik mij laten masseren in de hoop dat mijn kuit dan niet te veel meer op zou spelen, maar toen ik door wilde gaan, kon ik nauwelijks uit mijn stoel komen, laat staan dat de vaart er weer enigszins in kwam, dus besloot ik toen uit te stappen. Mieke is toen MC gaan opzoeken en heeft haar samen met Tim naar de Coolsingel geloodsd, wat resulteerde in een P.R.van 4.38.12! Rob was inmiddels ook al binnen in een P.R. van 4.29.59.
MC wil bij dezen Yvonne voordragen voor de titel: “Kčkwčk-Supporter-van-het-jaar”, vanwege het feit dat ze vier(!) keer langs de route opdook om ons aan te moedigen! Ook Mieke, Arend en Tim hebben natuurlijk geweldig geholpen, door in de moeilijkste kilometers de broodnodige steun te geven en achteraf ook nog voor een mooie bos bloemen te zorgen!!
Een geweldig evenement dit keer met wisselend succes, maar daarom niet minder geslaagd! Op naar de volgende marathon......(wie?)
Willem