Marathon van Rotterdam 2007 15 april 2007 "Hoe warm het was en hoe ver" vandaag is het de dan de heerlijke ‘day after’ en, al herstellende, denk ik terug aan de dag van gisteren, de marathon van Rotterdam. Wat een slag. Ik heb het nog nooit zo zwaar gehad. Het was vooraf duidelijk dat het ‘mooi’ weer zou worden. Aanvankelijk leek me dat wel lekker, gezellig met een zonnetje erbij is toch leuker dan kil, druilerig weer. Zeker voor de supporters, die ik toch altijd hard nodig heb. Maar de voorspelde temperaturen werden hoger en hoger, tot zelfs ik dacht dat het misschien wel iets te veel van het goede zou zijn. Maar 25 graden leek nog wel doenlijk. Het bleek uiteindelijk nog veel hoger uit te pakken! De eerste km’s gingen vlot. Ik was heel blij met Ton, die meefietste en me van water voorzag. Dat was hard nodig, want de verzorgingsposten waren leeg. Schandalig eigenlijk, om niet te zeggen, gevaarlijk. De snellere lopers hadden allemaal 6 bekertjes per persoon genomen, waardoor het op was toen wij er aan kwamen. Bedankt. Achteraf legt de organisatie de kritiek hierover van de lopers naast zich neer en somt op hoeveel duizend bekertjes ze wel niet hebben ingekocht etc. Tja, wat heb je nou aan die informatie, als je gewoon naar water snakt. Wat een geluk voor mij dat Ton er was. Monique en Tim hebben mij soepeltjes door de 10 tot 22 km gehaasd. Dat schoot lekker op. Maar het werd zwaarder en zwaarder en warmer en warmer. Het hele parcours was in de volle zon en er was geen zuchtje wind. Het moet dik boven de 30 graden zijn geweest. Ik zag Andrea en Lottie en later mijn moeder na de 2e keer Erasmusbrug. Dan ben je dicht bij de Coolsingel, maar heb je de hele lus om het Kralingse Bos nog voor de boeg. Het was daar loeiheet in de zon. Ik moest niet te lang bij ze stil staan, anders zou ik me zomaar kunnen bedenken en kappen. Ze keken me ook zo zorgelijk aan... Ik wist dat Cab bij de 30km zou staan om me te hazen tot aan de 40 en dat motiveerde me om door te gaan. Dat is een mentaal richtpunt. En ja hoor, hij stond er! Met water en iets te eten. Daar gingen we dan het Kralingse Bos door. We hadden toch nog redelijk de vaart er in en gingen een hoop mensen voorbij. Vanaf de 33km werd er af en toe door officials langs de kant geroepen dat de wedstrijd gestaakt zou worden. Hoe bedoel je? We begrepen er niets van, iedereen liep gewoon door. Iets na de 34km wilden ze dat we omdraaiden, maar dat was bijna op het verste punt. Dan kun je net zo goed het parcours aflopen. De meeste mensen liepen gewoon door. Wij ook. De laatste 7 km heb ik afwisselend gewandeld en gerend, hoewel dat eigenlijk niet mocht. Iedereen moest wandelen van de organisatie. Ze maakten het heel verwarrend. Ze zeiden dat alles weg was bij de finish en dat de Coolsingel verlaten was. Dat ook de drankposten gesloten waren. Dus “Hou er maar mee op, het heeft geen zin”. Maar ja, wat dan? Stoppen en op een stoepje gaan zitten? De Kralingse Plas inspringen? We zijn gewoon doorgelopen, je moet toch die kant op. Later hoorden we weer dat we toch een medaille zouden krijgen. Nou ja, gewoon maar doorgaan en zien wat er is. Ondertussen bleef het publiek geweldig. Wat zijn die Rotterdammers toch top! Vooral als ik weer een stuk ging hollen, was er applaus. Tropisch dansende Antillianen, “Campione” zingende studenten op een balkon, overal klappende en roepende mensen. Ik ben gefinished in stijl: de laatste km rennend en zwaaiend naar de mensen en uiteindelijk met mijn armen in de lucht over de streep. Ik kreeg nog een hand van de burgemeester. En de aardige man die mij feliciterend mijn medaille omdeed, die kon ik wel zoenen van ontroering! Tjees, toch gehaald! Ik ben het met de beslissing van de organisatie eens, zoals ze de wedstrijd hebben gestaakt. De mensen die nog een stuk achter mij zaten moesten gelijk van de Erasmusbrug door naar de finish. En ik vond het helemaal niet erg dat ze me lieten wandelen. Alleen met de watervoorziening hebben ze wel een grote fout gemaakt, dat had niet mogen gebeuren. Nu zit ik met een heel voldaan gevoel. Blij dat ik het toch heb uitgelopen. Slechts 4.334 lopers hebben de volle afstand volbracht, waarvan 544 vrouwen. En daar zit ik bij! Vandaag stond mijn naam in de krant in de lijst met officiele finishers. YES! Toch wel gaaf. Ook nu weer heel veel dank aan iedereen die heeft meegeleefd en met name de supporters, meelopers en -fietsers, die de hitte ook hebben getrotseerd. Daar heb ik het echt aan te danken! Patty Schutte Tijd: 4:41:23 (maar wat doet het er toe..) Website: Fortis Marathon Rotterdam