9 april 2006
Ik droomde dat ik in mijn spijkerbroek op hoge hakken in het startvak stond. Ik droomde dat ik me verslapen had en 2 uur na de start wakker werd. Wat een paniek allemaal. Marathonstress? Ja, nou en of! De week voor de marathon slaat de onzekerheid flink toe. De mislukte marathon van vorig jaar in Honolulu nog in het achterhoofd. Heb ik wel genoeg getraind? O jee, een pijntje, daar zul je het hebben: blessure. Het barre weer bij de Duinen-strandloop, zaterdag, gaf ook geen goede moed.Uiteindelijk komt het moment toch daar en vertrek ik samen met Gerard (die zijn eerste marathon ging lopen) naar Rotterdam. De onzekerheid maakt dan steeds meer plaats voor een gevoel van: kom nou maar op, laat het nu dan maar gebeuren! Gelukkig was het goed weer. Wat een mazzel.
Op het moment dat je op de Coolsingel het startvak binnenloopt, kom je aardig in de sfeer. Allemaal lopers, allemaal klaar ervoor, heel gezellig. Als opwarmer voor de lopers werd vlak voor de start Lee Towers in een hoogwerker gehesen en zong hij het bekende “You never walk alone”. Of course. Geweldige sfeer, iedereen zingen en zwaaien. Je krijgt er zin in.
Eindelijk is het dan zover, een knal in de verte: het startschot! Een enorm gejuich, langzaam komt de meute in beweging.
En dan op pad. Daar gaan we dan. Eerst de Coolsingel af, naar de Erasmusbrug. Op de brug stond, als afgesproken, mijn moeder me aan te moedigen. Daarna begon het (oneindig) lange stuk door het zuidelijk deel van Rotterdam. Ik kwam al snel in een lekker drafje, niet te hard, want het is nog hééél ver. Voor de 5 km stond Ton er al, die was op de fiets naar Rotterdam gekomen. Hij heeft met me meegefietst tot aan de 26 km. Heel fijn was dat, het geeft een enorme morele steun. Ook voorzag hij mij regelmatig van water.
Yvonne kwam ik voor de eerste keer tegen bij de 10 km. Ze was een dagje aan het ‘Metro-hoppen’. Ze had uitgepuzzeld hoe ze mij op verschillende punten kon treffen door steeds een stuk met de Metro te gaan. Dat werkte perfect. Ik heb haar verschillende keren gezien. Ze had het nodige te eten en te drinken bij zich. Ik kwam ook nog Sylvia tegen in de buurt van de 12 km. Allemaal welkome opkikkers op de lange weg.
Ondertussen vlogen de kilometertjes voorbij in hetzelfde drafje van ong. 6 min/km. Langzaam maar zeker werden de benen zwaarder, eventjes had ik ook last van een knie, maar ik bleef me fit voelen. Na nog een peptalkje van Yvonne en Ton, kwam de Erasmusbrug in zicht en was ik blij dat het stuk Rotterdam Zuid er op zat. Nu werd het weer gezelliger.
Als je over de Erasmusbrug bent, ben je weer vlak bij de Coolsingel. Bij de Blaak zag ik mijn vriendinnen Andrea en Lottie (nog net op tijd) en mijn moeder opnieuw. Het is daar weer heel druk en feestelijk. Maar je bent er dan nog niet, nog lang niet.
Ik ging op naar de volgende mijlpaal: de 30km. Vanaf daar zouden Tim en Monique-Cécile met me mee lopen tot de 40km (terwijl ze daarvoor al aan de 10 km hadden meegedaan). Dat is dan weer zo’n punt waar je kilometers lang naar toe leeft en waarvan je hoopt dat ze er zullen staan. En ja hoor, in een flitsend groen Herbalife shirt zag ik Tim al van veraf staan. Hoera, gezellig even kort wat tegen elkaar gezegd en weer verder op pad. Monique had wat te drinken meegenomen en was zo aardig de flesjes nog voor me te dragen ook.
De route voerde nu door het Kralingse Bos en om de Kralingse Plas heen. Heel veel lopers gaan daar helemaal stuk op de eenzame weg door het bos. Gelukkig voor mij had Tim goede benen. Hij liep in een perfect en regelmatig tempo voor ons uit. Monique hield het bij de 35 voor gezien en Tim nam me verder mee op sleeptouw. Super ging dat. Ik hoefde alleen maar achter dat felgroene shirt aan te lopen. Vriendelijk en beleefd manouvreerde hij de langzamere lopers opzij. “Hóógerop” en “Dank u”. Ik sjokte er achteraan, hoefde niet op te letten, keek alleen maar naar dat shirt.
Voor ik het wist waren we bij de 40 km. Even verder vond Tim het genoeg geweest (hij had er inmiddels een halve marathon op zitten) en heb ik de laatste 2 km alleen gedaan.
Dat waren 2 heerlijke kilometers. Ik voelde me goed, had nog flink de vaart er in en kon genieten van alles om me heen. Geweldig. Wat een sfeer, wat een drukte, overal vrolijkheid en muziek. Bijna alle bekenden heb ik nog gezien tussen het publiek. Op het laatste stuk over de Coolsingel, krijg je echt kippevel. Al die mensen, allemaal juichen en klappen, de speakers. Je loopt alsof je zweeft. Ik heb het gehaald! Ik ben er! YES! Met mijn handen omhoog, blij lachend, ging ik over de finish, een supergevoel.
Na de finish en de felicitaties van de burgemeester (toch aardig) kwam ik al snel iedereen tegen. Ongelooflijk toch, hoe je elkaar altijd weer treft in zo’n mensenmassa. Ook Gerard voegde zich al snel strompelend bij ons. Die had het dus ook gehaald.
Bij deze wil ik iedereen nogmaals bedanken voor het meeleven en met name degenen die er bij waren in Rotterdam. Dat maakt echt zo'n verschil. Helemaal super!Patty
Tijden:
Ed 3:09:16
Patty 4:18:09
Gerard 4:26:32
Website: Fortis Marathon Rotterdam
