Hoi Kek-Kwekkers,
Terwijl een aantal van jullie heil zochten over het kanaal in Glasgow heb ik het dichter bij huis gezocht namelijk Schipluiden. Hier werd het jaarlijks festijn slootspringen gehouden. Nieuw dit jaar in het voorprogramma was het "slootsnorkelen". Dit moet je dus echt niet willen. Je zwemt dan met een snorkel op door slootjes met een een zeer hoog bagger gehalte. Het spreekt voor zich dat de achterste snorkelaar het meeste bagger in z'n oren krijgt.
Samen met mijn zoon Maikel en 'neefje' (1.90 m. en 120 kg) Jasper hadden we besloten om aan de hoofdwedstrijd "het drekreesen" mee te gaan doen. Het parcours was uitgezet door en over 64 sloten. Na een voortvarende start over de eerste sloot van een meter breed kwam de volgende sloot van 15 meter breed. Als kikkers zwommen we naar de overkant onderweg benen en armen ontwijkend. Hoestend en proestend vervolgden we onze weg door het weiland met de wetenschap dat er nog "maar" 62 sloten zouden volgen. In het begin doe je nog een poging om te springen maar na sloot 10 val je op hoop van zegen voorover . Onder het mom van samen uit samen thuis wachten we elkaar om de zoveel sloten op. Het herkennen van mijn eigen kroost (Maikel) werd steeds moelijker mede door het feit dat ik had besloten om mijn bril thuis te laten.
Na sloot 64 wachtte de finish en een frisse doche uit een brandweerslang. Dat ze het water hiervoor uit een sloot pompen kan je na zoveel bagger niks meer schelen.
Eenmaal thuis nog een uur onder douche gestaan en met 20 wattenstaafjes m'n oren uitgebaggerd. (ieder nadeel heeft z'n voordeel zal Cruijf zeggen : voorlopig zal ik jullie gekwek wat minder horen)
Al met al was het een leuke middag en mischien wel een uitdaging voor jullie volgend jaar. (alleen kijken kan natuurlijk ook)
Met baggeriaanse groet,
Ton
p.s. De foto's staan op de site van de drekrees. www.drekrees.nl
Op de foto's 9,10,11,12 en 13 van Andre Stougje ben ik enigszins te herkennen.