New York City Marathon 2 november 2008 TMC Klik op foto voor vergroting Gisterochtend was het dan eindelijk zover. Om 3 uur opgestaan. De avond tevoren hadden we de H3O-pro al klaargemaakt. Het hotel had geregeld dat we om 3.30 konden ontbijten, maar wij hadden naast de shakes genoeg aan thee en een paar bananen. Daarna gewandeld naar de opstapplaats van de bus, die ons naar het startterein op Staten Island bracht. De bus vertrok om 5 uur en we waren een half uurtje later op de bestemming. Daar, op het open veld, was het berekoud: een graad of 4 met behoorlijk wat wind. We hadden best op extra kleding etc. gerekend (plastic zakken, karton, extra truien) maar onze voeten werden niet meer warm. Eten en drinken (koffie, thee, verse bagels) en toiletten waren wel prima geregeld. Maar volgende keer laten we Ton een tent regelen Wij zaten in de laatste wave die van start ging om 10.20 uur. Best lang wachten dus, de spanning steeg. Toen eindelijk op weg, met als eerste de Verrazano-brug. De brug dus, met een schitterend uitzicht op Manhattan maar ook een ijskoude wind. En een gemeen vals plat, maar dat kon verder voor bijna het hele parcours worden gezegd. De eerste 8 mijl gingen eigenlijk best lekker, zowel voor Tim als voor mij. Tim ging na 2 mijl al in zijn eigen tempo lopen (het ging hem te langzaam). Vanaf het eerste moment heb ik echt genoten van al het publiek. Super-enthousiast, en omdat we (Mile17) shirts met onze namen erop hadden werden we door iedereen aangemoedigd. En overal muziek, geweldig! Wat verder opviel waren de enorme verschillen in de delen van de stad waar we doorheen kwamen. De mensen, de gebouwen, de muziek, heel bijzonder. Bij het 8-mijl punt (eindelijk) Willem en Yvonne in beeld, die ons van nieuwe flesjes hebben voorzien. De dag ervoor hadden we het punt verkend waar we elkaar zouden treffen en dat was maar goed ook, want het was zo druk dat dat anders niet gelukt zou zijn. na de 8 mijl weer verder, heuvel op heuvel af. Voor Tim ging het rond de 12 mijl eigenlijk al fout. Zijn bovenbenen liepen vol, tegen kramp aan. Op de Queenborough brug kwam ik hem tegen, stretchend en wel. Daarna samen een stuk opgelopen, maar het is daarna eigenlijk niet meer goedgekomen. Keer op keer moest hij stoppen om te rekken, maar hij kon gelukkig wel steeds weer verder. Door het langzame tempo en steeds weer stilstaan liepen mijn benen ook een beetje vol, en mijn voeten deden inmiddels ook behoorlijk pijn. Maar toen kwam de beroemde 17e mile, op 1st Avenue. Juichend zijn we samen het 17-mijl punt gepasseerd, en we hebben aan je gedacht, Patty! Er stonden inderdaad waanzinnig veel mensen. Yvonne en Willem hebben we in de drukte helaas gemist. Door de sfeer kwam het tempo er gelukkig weer een klein beetje in. Het stuk door de Bronx was meer overleven dan hardlopen. Maar bij Central Park aangekomen, begon Monique de koffie te ruiken en Tim de finish. Hij kon tot het laatst lekker blijven lopen. Vlak voor het 40 km punt in Central Park hebben we Willem, Yvonne en talloze andere Nederlandse supporters gezien, die ons ongelooflijk stonden toe te juichen en ons feitelijk naar de finish droegen. Helaas voor mij kreeg ik net na het 25-mijl punt ineens een dikke bobbel op mijn knie, die bij een EHBO-punt nog even behandeld moest worden. Uiteindelijk heb ik m daarna nog wel uitgelopen (zelfs nog met een sprintje), maar m'n tijd was natuurlijk helemaal naar de knoppen. Maakt niet uit, het was gewoon super om over de finish te komen en die plak in ontvangst te nemen. Kort na de finish kwam ik Tim tegen. We kregen folie om, moesten in de rij om onze spullen op te halen en konden kort daarna naar het afgesproken Holland-Runner punt net buiten Central Park waar de supporters op ons stonden te wachten. Voldaan, heel emotioneel dat we het gehaald hadden en met een paar mega-stijve poten! En vervolgens: een hete douche, prive-massage en daarna steaks, friet en bier Bron: Gastenboek Kèkwèk, berichten 4 november 2008 Tijden: Tim 4:55:07 Monique-Cécile 5:01:21 Twee foto's met drie winnaars: Foto 1 en Foto 2 Marathon New York