3 oktober 2004
Ik moest na jaren weer eens voor het werk naar Curacao en Aruba. Leuk! Absoluut geen straf, ik doe dat altijd erg graag. Het is een welkome afwisseling in een aangename omgeving. Een bijkomend aspect was echter wel, dat mijn intensieve marathontraining van de laatste tijd daardoor zeker anderhalve week onderbroken zou worden, want van hardlopen komt meestal niet veel terecht in tropische oorden. Dat hebben eerdere pogingen daar al uitgewezen. Enthousiast en vol goede voornemens gaan dan de loopschoenen mee, om uiteindelijk maar een paar kilometertjes tegen heug en meug gebruikt te worden.
Deze keer moest dat maar eens anders, nam ik mij voor. Op Internet zocht ik op “running” en “Curacao” en jawel, er werd wat gevonden: Road Runners Club Korsou op www.rrck.com (Korsou is Papiaments voor Curacao). Mooi zo! Het bleek ook nog eens dat ze precies de dag na mijn aankomst een wedstrijd hadden georganiseerd: de Refineria di Kňrsou Run, 12 km. Nog mooier! Via de email kreeg ik van de organisatie een perfecte uitleg waar de start precies zou zijn. Toch wel handig, dat Internet.
De loop begon om 6 uur ’s morgens, dus ik besloot er voor te zorgen er uiterlijk half 6 te zijn. Best even doorbijten, als je de avond ervoor aangekomen bent na een vermoeiende vliegreis, om dan om 5 uur in het donker op pad te gaan. Het was nacht en op straat was het uitgestorven. Als je al iemand zag, kon je beter maar snel doorrijden. Het had iets onwerkelijks. Daar rij je dan in je huurautootje. Ben ik wel goed snik? Heb ik het wel goed begrepen van die loop? Maar ik vond de situatie wel grappig en de nieuwsgierigheid won het van de twijfel. En warempel, op de aangeduide plaats stonden in de duisternis groepjes mensen in korte broek. Hier moest het dus zijn.
Onder een tl-balkje en een reclame verlichting stond een tafel met een hoop papieren en wat drukte er omheen. Dat moest het inschrijfbureau zijn. Het was heel prettig, dat ze daar mijn naam al wisten, mijn startnummer lag al klaar.
De start, stipt om 6 uur, was nog in het donker. Ik besloot het rustig aan te doen, ik ving nog net voor de start ergens op dat het een heuvelig parcours zou zijn, vooral na de 8 km (waar begin ik aan..?). Bovendien was de 25km duurloop van 1,5 dag ervoor in Nederland nog voelbaar in de benen. Voorzichtig omgaan met de krachten dus. De eindstreep halen zonder te verdwalen in de cactusvelden leek me het voornaamste streven.
Het eerste gedeelte ging door bewoond gebied. Daarna werd het snel licht en gingen we een natuurgebied in. Een hoop struiken, divi-divibomen en cactussen. Heel fraai was op een gegeven moment een plas water met een groot aantal flamingo’s. De organisatie was helemaal in orde. Bekend als men is met het eigen klimaat, had men voor veel waterposten gezorgd. Het water gaven ze in zakjes, dat was nieuw voor mij. Ik vond dat veel handiger dan bekertjes of flesjes, omdat je die zakjes makkelijk een stuk met je mee kunt dragen en door kunt lopen als je ze drinkt. Ook reden regelmatig ambulances langs de route om te kijken of ze nog ergens nodig waren. Dat was gelukkig niet het geval, zover ik weet.
Het was inderdaad een hele pittige loop, veel heuvels, sommige stukken erg steil en ook veel vals plat. En dan de warmte natuurlijk. De temperatuur loopt als het licht is al snel op naar 28 graden en dat is dan in de schaduw... Het was te verwachten; ik had het behoorlijk zwaar. Maar ik was niet de enige. Na de 8 km heb ik veel wandelende mensen ingehaald. Daar moet ik wel bij vertellen dat de meeste fitwalkers waren, die een half uur voor ons startten. Ik ben toch blijven rennen, zij het steeds langzamer bergop. Gelukkig waren de laatste 2 kilometer lekker bergaf, dan lijk je weer kracht te krijgen en kun je zelfs nog even aanzetten. De finishlokatie was door de organisatie perfect gekozen: bij een baai. Heerlijk was het een verfissende duik te nemen en de vermoeide spieren even gewichtloos te laten drijven. Daar was ook voor iedere loper fruit, een lekker kippensoepje en ook nog eens 2 echte biertjes (met ‘echt’ bedoel ik ‘alcoholhoudend’). Het was per slot van rekening al tegen half 8!
Al met al was ik blij de loop volbracht te hebben en weer een paar stevige trainingskilometers te kunnen bijschrijven, maar mijn eindtijd was niet om over naar huis te schrijven (doe ik dus ook niet), de loop zelf daarentegen wel (vandaar dit verslag).
Dat ik niet de enige was die worstelde met de krachten, bleek uit de uitslag: ik was zowaar 2e in mijn categorie, mocht op het erepodium staan en kreeg een heuze beker!!
Uiteindelijk zat ik een uur of 9 aan het ontbijt in mijn hotel, waar de andere gasten nog suf van het ontwaken langs het buffet schuivelden. Het smaakte me prima, dat ontbijt!!
Patty Schutte
