Golden Tenloop
20 mei 2004 De weersverwachting beloofde betere omstandigheden dan in Naaldwijk: bewolkt, af en toe een buitje, en af en toe kon de zon er even tussendoor komen. Maar de weermannen zaten er weer behoorlijk naast: toen we rond de klok van twee in Delft verzamelden stond er al een heerlijk zonnetje. We waren met z'n zevenen en Rob was heel sportief meegegaan als supporter. Omdat wij ietwat verlaat waren had Arend de startnummers alvast gehaald en konden wij ons op ons gemak voorbereiden op de loop: nog even kletsen, nog even plassen, even inlopen. Om kwart voor drie het startvak in en toen was al goed te merken dat het warm was. We stonden als haringen in een ton en het werd een beetje benauwd. We waren dan ook blij toen om klokslag drie uur het startschot viel.Eerst nog een klein stukje door Delft maar al vrij snel richting de Delftse Hout. Een prachtig parcours langs water, door het		bos en over de Brasserkade weer terug de Delftse Hout in. Op de Brasserskade overkwam mij de enige domper van deze, verder fantastisch verzorgde, loop. Een automobilist was blijkbaar witheet dat hij op de lopers moest wachten, reed door de afzetting heen en werd tot mijn ontzetting door twee agenten uit z'n auto gehaald en tegen de grond gewerkt. Het is al niet echt leuk als het door de temperatuur op zo'n dag niet zo hard gaat, maar op dat moment wordt je er nog eens extra aan herinnerd dat ook anderen blijkbaar vinden dat het allemaal wel erg lang duurt... Enfin, ik kon er toch niets aan veranderen dus ben maar "vrolijk" doorgelopen en gelukkig waren de reakties van de vele verkeersregelaars en mensen van de organisatie langs de weg wél heel erg leuk. Maar liefst drie drankposten (pfff!!!), sponzen en vele aanmoedigingen maakten deze loop absoluut voor herhaling vatbaar.		Even na het acht kilometerpunt, dat is zo ongeveer het punt dat álles zeer gaat doen, stond Jos Reneman. Zij is met mij meegefietst en heeft mij letterlijk door de laatste kilometers geloodst. Vlak voor de finish werd ik door de speaker nog extra aangemoedigd en door het publiek binnengehaald alsof ik de eerste was in plaats van (bijna!) de laatste. De anderen hadden het gelukkig beter gedaan: Jan Reneman een PR en als ik mij niet vergis Arend en Tim ook. Maar iedereen had het zwaar gehad en de meesten hadden het gevoel dat het nog wel harder moet kunnen.. Dat belooft wat voor de rest van het seizoen! Na afloop streken wij neer op een van de vele terrasjes en deden wij ons te goed aan welverdiende drankjes! Jan S, Arend, Jan R, Monique-Cecile, Tim en Patty, het was weer heel gezellig. Groeten Yvonne