20 maart 2004
Een stormloop,
zo zou je de
dertigste aflevering van de CPC kunnen noemen!
"Windkracht 9 uit het zuidwesten en stevige buien" zo luidde het weerbericht.
Deze weersomstandigheden,in combinatie met het
overlijden van prinses Juliana, stelden het improvisatietalent van de organisatie aardig op de proef. De politie verbood een
finish op het Lange Voorhout, en uit respect voor de koninklijke familie werden alle vlaggen en reclame-uitingen verwijderd
en ook de orkesten, die normaal gesproken langs de route de lopers muzikaal ondersteunen, hoefden niet aan te treden.
Het aantal Kèkwèk-deelnemers werd gereduceerd van, oorspronkelijk veertien man/vrouw, naar negen! Ziektes, blessures, slaapgebrek en
vervoersproblemen waren de oorzaken waardoor een aantal enthousiaste Kèkwèk leden zich af moesten melden.
|
|
Van de resterende negen hadden twee (Patty en Jan Reneman) zich opgegeven voor de halve marathon, terwijl de andere zeven
de 10km wilden doen (Jos, Yvonne, Mieke van Dommelen, Arend, Jan Slootweg, Ton en Willem)
Getooid in het inmiddels legendarische MILE 17-shirt, werd een groepsfoto gemaakt toen de eerste druppels vielen!
Het werd echter weer droog en eigenlijk bleef het dat ook tijdens de 10km, afgezien van een paar venijnige spetters onderweg.
Door het verbod om op het Lange Voorhout te finishen, lagen de laatste meters nu op de Lange Vijverberg, in het startvak van
de halve marathon, die om 14.30u. van start moest gaan. Wij merkten al deze wijzigingen pas vlak voor het einde. Op het
moment dat we ons opmaakten voor een laatste versnelling richting de finish, bleek deze dus opeens een stuk dichterbij te liggen!
Een meevallertje!
|
|
Voor Patty en Jan ging het toen beginnen: eerst wind in de rug op de Bezuidenhoutseweg, om via de Landscheidingsweg,
Alkemadelaan en de Zwolsestraat in Scheveningen aan te komen, waar de boulevard van Noord naar Zuid (windkracht 9 vol tegen)
genomen moest worden. Afgezien van de harde wind was ook het meegewaaide zand een probleem. Met de hand voor je gezicht loopt het
niet echt lekker, en 's-avonds komt het zand nog uit je oren, maar ze hebben het wel geflikt en nog in een heel aardige tijd ook!
Kijk voor alle tijden bij "Tijden en records".
Samenvattend kunnen wij zeggen dat de CPC van 2004 een onstuimige was, in een wat rommelige ambiance, maar toch ook één om
met een goed gevoel op terug te kijken!
Alle Kèkwèk deelnemers bedanken natuurlijk weer de directie van MILE 17 (Patty dus) voor de gastvrijheid en alle eet- en drinkwaren
voor en na de loop!
Hopelijk tot volgend jaar in wat rustiger vaarwater!
|
