Met veel moeite had Patty twee teams op de been gebracht, die mee zouden doen aan de 12-uurs estafette van HAAG atletiek. Beide teams werden gesponsord door haar bedrijf MILE17, maar kwamen in de ranglijst voor als MILE17 en SMILE17. Gedurende twaalf uur(van 09.00u tot 21.00u) moesten de leden van een team bij toerbeurt een rondje van 1851m. rondom het terrein van HAAG lopen. Ton had voor een grote tent gezorgd en Jan had stretchers en trainingspakken geregeld, zodat we droog en uit de wind (of de zon) tussendoor konden uitrusten. Yvonne en Rob traden op als coach, waarbij Yvonne bovendien, met een grote verscheidenheid aan voedsel, de inwendige mens verzorgde. Het was steeds weer een verrassing wat er nu weer voor je klaar stond na een rondje lopen: een pannekoek, Sultana’s, een banaan, een krentenbol, een eierkoek of een fruitsalade. Eén en ander zorgde voor de nodige jaloezie bij de concurrentie!!
Het lopen begon eenvoudig: wat stelt een rondje van 1851m. nou voor! De twee MILE17 teams gingen aardig gelijk op en handhaafden zich in een veld van 17 teams rond de 11e plaats.Toch bleek het SMILE team iets sneller en de MILE lopers moesten diep gaan om bij te blijven. Dit bleek in de loop van de dag niet vol te houden en prompt trad er bij de MILE lopers een behoorlijk verval op.
Patrick kreeg last van hevige kramp en even werd gevreesd dat hij uit moest vallen. Yvonne masseerde de kramp er gelukkig uit, zodat Patrick mee kon blijven doen. Alfred overwoog serieus uit te stappen vanwege knieproblemen, maar ook hij wist uiteindelijk de laatste finish te halen.Ondanks het feit dat Roel de avond van tevoren zich nog te ziek voelde om mee te doen, bleek hij voor de SMILE ploeg toch een vaste waarde en was er ’s-avonds weinig meer van zijn ziekte over.
Na het lopen van een rondje had je elke keer het idee dat je klaar was. Na ongeveer drie kwartier was je natuurlijk toch weer aan de beurt en dat maakte, met name in de middag, dat de rondjes gevoelsmatig steeds langer werden. Elke keer moest je weer opstarten en als je eindelijk een beetje in je ritme was, ging je over de streep en begon de hele cyclus weer opnieuw. In beide ploegen waren er lopers bij die schijnbaar weinig last hadden van dit probleem, want hun tijden vertoonden weinig verval.
Alle tijden werden trouwens door beide coaches bijgehouden, waardoor goed te zien was hoe de vlag erbij stond.Uiteindelijk eindigde de SMILE-ploeg voor de MILE-ploeg, met een voorsprong van meer dan een volle ronde, maar eigenlijk was er niemand die
Het weer had niet geluisterd naar de voorspelling, want de geplande buien bleven grotendeels uit. Er was zelfs op een bepaald moment een tekort aan zonnebrand!!
Op bepaalde plaatsen op het parcours was het behoorlijk warm door de uitbundig schijnende zon, maar gelukkig was er ook genoeg schaduw en was daar de temperatuur niet hoog.
De Kèkwèk vlag zorgde er mede voor dat vele bezoekers ons moeiteloos vonden. We werden onder andere aangemoedigd door Marga, Henny, Elise, Marion, Marchel, Dionne en Tim, die in de slotfase zelfs nog als haas fungeerde bij de laatste zware loodjes...Ook gaven diverse familieleden en vrienden nog acte de présence op deze geweldige dag, die zeker weer voor herhaling vatbaar is!
Voor de volledigheid nog even de samenstelling van de teams:
MILE17: Ton, Jan S., Patrick, Laura, Monique-Cécile en Willem. Coach: Yvonne
SMILE17 :Ed, Ron, Alfred, Patty, Sylvia en Roel. Coach: Rob
Deze dag werd mede mogelijk gemaakt door:
Mile 17 (inschrijving),
Administratiekantoor Y.S.E. van Eck-Remmers (catering),
het Korps Mariniers (stretchers, trainingspakken en stopwatches)
en de scoutinggroep waar Ton de tent mocht lenen.
Iedereen bedankt!!