16 juni 2007
Zaterdagmorgen 08.00 uur rij ik mijn auto het terrein bij Haag atletiek, naast de grote groenbruine tent, welke bestemd is als onderdak voor de twee teams van Kekwek. De namen zijn als gewoonlijk Mile 17 en Smile 17. Dat laatste vergaat de meeste lopers wel als ze ergens halverwege de dag zijn. Maar laat ik bij het begin beginnen.
Regen, wind, zonneschijn. Het weer zat ons niet mee. De dagen ervoor was er al heel wat water gevallen en het leek er zelfs op dat het pacours niet lopend, maar watertrappelend moest worden afgelegd. Nadat ik alle spullen had uitgeladen die ik gedurende de dag nodig zou hebben (stretchers uitklappen, massagetafel neerzetten), mijn stoel uitgeklapt en afgewacht op de rest van de teamleden. Een voor een kwamen zij zich melden. De meesten kende ik wel, maar ook twee nieuwe gezichten. Janine (buurvrouw/meisje van Rob) en Fred (via Haag atletiek een loopplek gevonden). Heel bijzonder natuurlijk ook de deelname van de “Voices leden”. Pas vorig jaar begonnen met lopen en nu al meedoen met dit evenement. Als sponsor voor de beide KekWek teams had Patty voor nieuwe shirtjes gezorgd met daarop haar bedrijfsnaam Mile 17. Even op de groepsfoto en een korte uitleg hoe nu verder. Teamindeling bekend gemaakt, je startnummer op je shirt bevestigen, chip aan je schoen en een polsbandje om. Dit laaste gaf geen recht om in de kantine, zoals bij andere ressorts, allerlerlei gratis dranken en eten te halen. Zo “all inclusive” was deze dag niet. Gelukkig had iedereen wel zijn eigen loopvoer meegenomen en daarnaast had Yvonne nog enkele tassen vol lekkernijen.
De beide teams vertrokken naar het startvak om daar de startlopers aan te moedigen. Na het startschot vertrokken alle (estafette en solo)lopers voor hun eerste ronde van 1881 meter, of was het nu toch weer 1888 meter. Dan maar vaker een binnenbocht. Al snel kwamen de eerste lopers terug en mocht de tweede loper beginnen aan een van de vele ronden die zouden volgen. In het begin is een ieder nog ontspannen en geniet van de rust. Beetje zitten, liggen en wat rondhangen om de tent. Ondertussen waren de andere KekWeklopers (die niet meededen aan de estafette) begonnen met hun training. Een pittige heuveltraining kon natuurlijk niet uitblijven als je bij de duinen je training begint.
Zelf was ik aanwezig om de vermoeide en stramme spieren weer los te maken. Je denkt dan dat het in de ochtend rustig is, maar niets was minder waar. Velen dachten natuurlijk zo van: masseur aanwezig dan maken we daar maximaal profijt van. Zelfs niet-estafette lopers namen plaats op de massagetafel om de heuveltraining weg te laten wrijven. Last van je schouders en bovenrug, ga maar lggen. Het gaf mij wel een gevoel van lekker bezig zijn. Natuurlijk hoop je dat je eigenlijk heel weinig te doen krijgt, want dat betekent dat de beide teams in topvorm zijn. Maar ook topatleten zoeken regelmatig de massagetafel op en hier was het niet anders.
Ondertussen werden de rondes vol goede zin afgelegd. Dat het ene team sneller was mocht de pret niet drukken, want met de gedachte van Coubertin in ons achterhoofd bleef een ieder zijn best doen. Ook klaagden de meeste lopers dat de rusttijd steeds korter werd. Was niet zo, want eigenlijk werd de rusttijd steeds langer.
Rond het middaguur brak de hemel open en hielden we het niet langer droog. Patty was een van de vele “gelukkigen” die dit natuurverschijnsel mocht meemaken terwijl zij haar ronde liep. Als een verzopen kat melde zij zich weer bij de tent. Het hozen hield bijna een uur aan, dus ook de andere lopers mochten door deze hemelwaterdouche. Maar zoals een bekend gezegde kwam hier ook weer na de regen de zonneschijn. Maar door de weeromslag werd het drukker op de massagetafel. Wrijven, kneden en losschudden om de spieren los te houden.
Aan het eind van de middag waren daar dan toch de eerste uitvallers. Bij ieder team een: Fred en Kees. Het was beter voor hun om de stoppen voordat ze meer lichamelijke schade zouden aanrichten. Dat betekende wel dat de vijf andere lopers sneller aan de beurt waren voor hun volgende ronde. Had je net uitgerekend dat je niet meer aan de beurt kwam, nu was het ineens allemaal anders en moest er diep vanuit de tenen de laatste energieresten worden aangesproken om toch maar dat rondje af te leggen. Groot was dan ook de opluchting toen om 21.00 uur het eindschot viel. Veel lopers vielen neer, niet omdat ze geraakt waren maar van uitputting en ontlading. De restmeters worden opgemeten om dit op te tellen bij het aantal rondes om zodoende tot de eindafstand te komen. Deze staan ergens op de site van Haag Atletiek. Nadat de laatste meters waren opgemeten werd er door iedereen druk de spullen bij elkaar gezocht. Stretchers opvouwen, tafel inklappen en alles weer achterin de auto. De loopspullen werden weer in de tassen gestopt en met een vreemd gevoel nam men afscheid van elkaar. Zo ben je druk samen voor een goed eindresulaat en dan ineens weer eenieder voor zichzelf. Afspraken werden alweer gemaakt voor de happening van volgend jaar. Hopelijk ben ik dan ok weer bij en wel als loper. Het kriebelde wel, maar het was beter voor mijn achillespees om niet mee te doen.
Bedankt een ieder voor deze toch wel opmerkelijke en onvergetelijke dag.
Was getekend Jan Slootweg Semper paratus pro anatomica