17 juni 2006
Eén week na de 12 Uurs Estafetteloop heb ik vanmorgen voor het eerst weer hardgelopen op De Zilk in de duinen. Vanmorgen ongeveer 18 gr. C dus heerlijk loop weer, net als een week geleden toen we om 8.30h present moesten zijn om vervolgens om 9.00h van start te kunnen gaan. Twee teams van de KletsWek, sorry KeKweK, hadden zich ingeschreven voor de 12h Estafette Loop. Dapper, Sportief en Gezellig. Bekende team namen Mile17 en Smile17. Ik zat in Mile 17 en dacht, Smile 17, dat lachen / smilen Ha Ha zal jullie nog vergaan. Ik zal naar jullie Smileen als ik voorbij kom zetten. Ik mocht meteen de spits afbijten, dat vond onze Coach, Yvonne van Eck in overleg met sponsor en medeloopster Patty, gezien de samenstelling van de teams de juiste opstelling. Ik moest meteen aan Marco van Basten denken die moet uitzoeken wie hij in zijn Team opstelt. Maar goed, ik ga van start en zie daar een stelletje fanatiekelingen van Haagatletiek wegspurten als een compressor van een VW Touran.
Ik loop de eerste ronde in een tijd van 7min 49sec. Ik geef mijn een ega een tik zoals ik wel vaker doe, alleen nu om haar duidelijk te maken dat zij van start moet gaan voor haar eerste ronde, daarna volgde Jan S. Marion, Ronald en Arend. Bij Smile 17 , gecoached door onze Generaal Rob, nam Tom de aftrap gevolgd door Patty, Roel, Fred, Hanneke en Jan R. Ik was tevreden met mijn tijd, maar je hebt altijd baas boven baas en Roel komt door in 07.41. Potverdorrie, dacht ik, dat moet niet de hele tijd zo door gaan anders leg ik die jongen vast met een stuk touw. Nee de Ruiter, dat is niet sportief, dan maar dreigend aankijken en maar op hem inspreken dat het niet zo lekker gaat. Maar goed petje af voor deze man, hij heeft de hele dag bijna constant dezelfde tijd gelopen die ik niet kon evenaren, een optredende verstijfende kuit en het verkrampen van de boven benen deden de ronde tijden oplopen. Het leuke dit jaar was, door de samenstelling van de teams dat de snelle en de minder snelle lopers dan weer naar elkaar toe liepen als team en daarna van elkaar weer uitliepen. Zo kwam ik op een gegeven moment steeds dichter bij Jan R. Maar aan de andere kant zag je dat Roel op een gegeven moment weer inliep op Monique. Bijzonder grappig. Als team deden we het kennelijk zo goed dat onze coach het toeliet dat de vrouwen mochten langs komen. Bij het andere team van Smile hoorde ik dat de Generaal nogal aan het brommen was. (ja wat moet een Generaal anders doen). Dit alles deed me weer denken aan het Nederlands Elftal.
Er werd de hele dag goed voor ons gezorgd. Na elke ronde werden we voorzien van oa. een eierkoek met drank, een gedrenkte banaan, vruchtesap met rum etc etc. Ja Ja dat was goed geregeld het ging er dan ook dolletjes aan toe, dat maakte niet uit, want je moest toch elke keer hetzelfde rondje lopen. Alhoewel, in mijn team was Arend op een gegeven moment de kluts kwijt en wist niet meer in welk team hij hoorde. Op het moment dat hij en Hanneke komen aanlopen, dacht ik zo nu kunnen we Smile 17 dubbelen, dat wordt Smileeeen. Wat doet Arend op het moment dat hij mij moet aantikken, houdt hij me vast om te overleggen. Jan R (de Locomotief ) stiefelt er snel vandoor. Ik probeer mij los te trekken, maar Arend moest ik helpen zijn kluts te zoeken. Toch wist ik redelijk snel mijn ronde weer te vervolgen met de gedachte dat onze Coach zich wel om Arend zou bekommeren. Ik krijg Jan R. weer in beeld en, net als bij Patty als ik haar voorbij kom, vraag ik belangstellend “ GAAT UT “ Jan. Ja het gaat en als een Locomotief met zijn witte haardos komt hij nadat ik de vruchtjes met rum op heb weer binnen. Richting einde van de dag heb niet alleen ik pijntjes, maar meerdere teamgenoten van zowel van Mile als Smile- 17 hebben ouderdoms verschijnselen.
Buiten de baan liep WILLEM RATELBAND. Hij heeft een paar uur lang aan het einde van het parcours meegelopen. Tjakkaa helemaal top, je merkte toch aan jezelf dat het hielp en dat die laatste meters iets makkelijker gingen. Patty had een vriend geregeld die fysiotherapeut is. Onze coach had ons al super geholpen, maar deze man pakte ons nog eens stevig aan. Het verlichtte toch weer de pijntjes, we konden toch weer redelijk doorlopen en onze coach kon dan ook even uitrusten. Voordeel was ook, dat aan het einde van de dag de temperatuur ietsje ging zakken waardoor de rondetijden weer sneller werden. De hele dag hadden we de beschikking over een grote clubtent waar de rode shirtjes aan hingen te wapperen en waar we onze spullen in kwijt konden. Tevens had Jan S. een aantal stretchers van het Korps Mariniers kunnen regelen wat comfortabel was om de benen even lekker te kunnen strekken. Kortom het was weer een enerverende dag met een hoop gezelligheid. Ik kan het iedereen aanraden. Het maakt niet uit of je snel of iets minder snel bent. Het gaat om het plezier van de sport wat je met elkaar hebt.
Tot de volgende 12 Uurs Estafette Loop!
Tim de Ruiter