8 januari 2006
Ze noemen het de zwaarste halve marathon (21,1 km) van Nederland. Dat is vanwege het parcours en de omstandigheden, die op de eerste zondag van januari vaak slecht zijn.
Egmond is een klein badplaatsje, dat ieder jaar volledig op z'n kop staat vanwege 'de marathon' (halve eigenlijk). Er zitten dan 20x meer mensen in het dorp dan er wonen. Vanaf 8 uur 's ochtends zijn alle wegen afgesloten naar Egmond, om chaos te voorkomen. De sfeer is er geweldig, echt een evenement. Veel lopers maken van Egmond een weekendje weg en blijven vanaf zaterdag in een hotel. Dat hebben wij ook gedaan. Ons hotel was slechts 200m van start en finish. Super! Zaterdagvond komen alle hardlopers bij elkaar voor een supergrote 'pastaparty' in Hotel Zuiderduin. Daar is een gigantisch grote zaal met allemaal tafels met hardlopers. Ook de toppers en de Kenianen, schuiven gewoon aan. Verder heel goed geregeld, niks geen last van de drukte, gewoon lekker zitten en om je heen kijken. Nog nooit zoveel afgetrainde bekkies bij elkaar gezien. Heel leuk.
De volgende dag was het zo ver: de loop! Spijt van de wijntjes van de avond ervoor en volop onzekerheid en stress, kortom echte wedstrijdspanning. Gelukkig viel het weer mee: er was geen neerslag en geen storm. Wel was het koud, zo ong. 2 graden. De organisatie was helemaal perfect. De start was gefaseerd, wij mochten met onze wedstrijdlicenties vlak achter de herenpromininenten starten. Dat is wel fijn, al word je tijdens de loop constant ingehaald door de snellere recreanten.
Het parcours was zoals gezegd zwaar. Eerst 3 km door het dorp om er in te komen, daarna het strand op, voor 7 km door het zand ploegen. Het was een beetje eb, maar het zand was niet echt hard, soms zelfs gewoon mul. Wel een gaaf gezicht hoor, als je naar voren keek, zag je één lang lint van lopers, zo ver je kon kijken. Niet altijd even bemoedigend, als je verlangt naar het keerpunt... Ik heb me er doorheen geworsteld rustig in mijn eigen tempo.
Eindelijk was daar de opgang, de organisatie liet je daarvoor wel eerst een extra stukje door het zachte zand lopen. De weg terug liep door een heel mooi natuurgebied, waar je normaal alleen met een pasje in mag. Daar leek het meer op een cross, met klimmen en dalen. De ondergrond was niet verhard, maar heel goed te belopen. Wel was het af en toe smal en dat gaf wel eens problemen met inhalen. Meestal ging dat heel sportief en was het steeds "sorry" als iemand je per ongeluk aanstootte. Helaas waren er toch ook een paar mafkezen die zo neurotisch met hun loop bezig waren dat ze scholden, wanneer iemand in de weg liep. Ik kreeg op een gegeven moment zelfs een gooi opzij van een scheldende recreant, die gewoon mijn snelheid verkeerd inschatte bij het inhalen. Waar maakt ie zich druk om, geniet toch van je loop... Gelukkig waren dat uitzonderingen.
De terugweg was met het geaccidenteerde terrein ook pittig, maar je bent aan het aftellen en dat scheelt. Bij de drankposten heb ik voorzichtig gedaan met het drinken van steenkoud water, dat kan helemaal verkeerd vallen. Ze schonken ook lauwe thee, dat was verstandiger. Die nam ik steeds. Alleen bij de 16 km was die thee natuurlijk inmiddels net zo koud als de omgeving, dus dat was toch een koude plons in mijn maag, die mij het laatste stuk flink dwars zat. De laatste km ging door het dorp, de laatste 600m daarvan omhoog, langs mijn hotel, naar de finish. Heerlijk, ik ben er! Gehaald! Ik had me ingesteld op een tijd van 2:10 (dat was mij door connaisseurs voorspeld), dus ik was helemaal tevreden met mijn tijd 2:02:51.
Even doorgelopen naar het hotel en lekker gedouched. Daarna opgelucht en voldaan van een heerlijk biertje genoten. Wat kan dat lekker zijn!
Iedereen bedankt voor de aanmoedigingen, die komen bij mij heel goed aan in de onzekerheid van de wedstrijdspanning!
Patty
Halve van Egmond