Vrijdag 27 januari om 18.00u. was het eindelijk zo ver. Lang was er naar uitgekeken en er hoefde ook geen minuut langer op gewacht te worden. Want alle deelnemers en de bus waren ruim op tijd, zodat er ook stipt op tijd werd vertrokken vanaf de nieuwe opstapplaats: het parkeerterrein van “De Schilp”in Rijswijk. Dat dit voorspoedige begin een ander vervolg zou krijgen, wisten we toen nog niet.
De sfeer in de bus was prima, zeker na een paar glaasjes wijn, die door Yvonne werden uitgedeeld. Ten opzichte van vorig jaar was het gezelschap op 15 plaatsen gewijzigd. Vele oude bekenden waren weer aangehaakt evenals een aantal “nieuwelingen”, die naadloos in het gezelschap pasten. Voor John was het zelfs de eerste keer dat hij ging skiën, overigens na enig aandringen van Diny. Coos en Anita waren in Amsterdam al opgestapt en hadden al wel de nodige ski-ervaring, evenals Ronald en de “nep-nieuwelingen” Jan en Jos, want wie kent die nou niet!
Zonder veel problemen werd Oostenrijk bereikt en na de Brennerpas reed de bus de Dolomieten in, op weg naar Malga Ciapela, een piepklein dorpje aan de voet van de Marmolada, een gletsjer, waar ook ’s zomers geskied kan worden. Vlak voor ons vertrek was er maar liefst 40 cm verse sneeuw gevallen en daar waren de sporen nog duidelijk van te zien, zowel in het landschap als op de weg! Toch waren we onaangenaam verrast toen een bord langs de weg aangaf dat de Passo Fedaia, de laatste pas voor onze eindbestemming, was afgesloten. Een half uur voor de verwachte aankomst moesten we dus omkeren en aansluiten in de file van de vakantiegangers die naar huis gingen. Een lange, bochtige, maar heel mooie omrijroute was ons deel en toen de route een helling van 15%kreeg, vonden de chauffeurs het tijd om de sneeuwkettingen om te leggen. Omdat dit kennelijk ook voor hun geen dagelijkse kost was, duurde het nog ongeveer een uur voordat we weer verder konden rijden. Geklapper en geratel onder de bus gaf aan dat er hier en daar wat los zat, zodat we nog diverse keren moesten stoppen om de boel wat na te spannen. Uiteindelijk kwamen we, 22 uur(!) na vertrek, aan in hotel Tyrolia, waar we meteen de kamers in konden.
Tijdens het avondeten werd Helmi door Ulco en Albert in het zonnetje gezet. Na veertien jaar geleden het initiatief voor een skivakantie te hebben genomen, dwingt haar gezondheid haar nu om het stokje door te geven. Yvonne gaf Helmi een doos met voor elke dag van de vakantieweek een cadeautje en een aantal envelopjes met persoonlijke boodschappen van alle deelnemers. Na het eten stortte men een beetje in en met een skidag op verse sneeuw in het verschiet, dook bijna iedereen vroeg onder de wol.
De volgende dag begon met een verlegen zonnetje boven inmiddels geheel geprepareerde pistes. Dit zonnetje werd in de loop van de dag steeds sterker en is de rest van de week niet meer weg geweest. Werd de eerste dag door velen nog gebruikt om “het gevoel weer terug te krijgen”, de rest van de week werden de meest uiteenlopende tochten en routes afgelegd. De Sella Ronda werd diverse malen in diverse richtingen “gedaan” en omliggende gebieden werden verkend. Ook de Marmolada werd met name ‘s-ochtends vóór de drukte gretig benut.
Dat er ook nog wel eens iets mis kan gaan wisten we nog van vorig jaar en ook dit jaar gebeurde dat. Helga werd door een snowboarder aangetikt en maakte een ongelukkige val op haar achterhoofd. Pieter stelde vast dat er sprake was van een lichte hersenschudding en daarmee kwam een einde aan de skidag voor Helga. Gelukkig sloot ze zich, na anderhalve dag rust, weer aan en viel de schade mee.
Maandag hadden we een jarige. John, één van de nieuwkomers, werd tijdens het ontbijt toegezongen en kreeg van Yvonne de felicitaties en een cadeautje uitgereikt namens de hele groep. Na weer een mooie skidag gingen we voor de après-ski naar Long Tall Ernie en daar vierde John zijn verjaardag door iedereen te trakteren op de “Bombardino-speziale” van Ernie, die eigenlijk Zoran bleek te heten. Na het eten zong Jan een speciaal gecomponeerd verjaardagslied voor John, begeleid op de gitaar. Daarna ging iedereen naar buiten, want daar was door David, de animator van het hotel, een “bobsleewedstrijd” georganiseerd met achteraf prijsuitreiking in de kelder van het hotel. Hierbij bleek dat David weliswaar erg enthousiast animeert, maar administratief tekort komt. Ondergetekende werd laatste in de eerste manche en eerste in de verliezersronde en werd verrast met de tweede plaats overall èn de eerste plaats van de verliezers e.e.a. tot grote hilariteit van het hele gezelschap. Vervolgens ontstond een feestelijke sfeer, waarbij Jan iedereen weer verraste met de live-versie van “Satisfaction”, begeleid door dans van met name Sylvia en Irma.
Een domper op de feestvreugde was een voorval dat plaatsvond terwijl iedereen al weer boven zat. Irma stormde binnen met de mededeling dat Sandro, een-manusje- van-alles, scheefgezakt op een stoel zat. Pieter werd gewekt en vermoedde een tia, waarna Sandro naar het ziekenhuis werd gebracht. De volgende dag kreeg hij daar nog een tia zodat hij het ziekenhuis niet mocht verlaten. Yvonne heeft namens de hele groep een aardigheidje gestuurd vergezeld van een kaart met alle namen. De laatste berichten zijn dat hij vermoedelijk voorlopig niet meer zelfstandig kan wonen en opgenomen moet worden in een revalidatiecentrum...
Een week mooi weer met verse sneeuw is het ideale scenario voor iedere wintersporter, maar heeft tot gevolg dat getrainde en met name wat minder getrainde benen, na verloop van tijd gaan protesteren. Op ons verzoek werd door David iedere middag in het zwembad een les aquagym verzorgd. De animo hiervoor was groot en ook de stemming werd iedere dag uitbundiger: het hele hotel genoot mee als wij aquagym deden! Na afloop zorgde een bezoekje aan de sauna er voor dat de vermoeide spieren er weer een dag tegenaan konden.
Donderdagavond werd een fakkeltocht georganiseerd door een kloof waar zich een aantal bevroren watervallen bevonden, die in het schijnsel van de fakkels heel bijzonder oplichtten. Na een glaasje glühwein bij een vuur, werden we met de bus teruggebracht. Vrijdagochtend moesten we vroeg uit de veren voor de “skitour Grande Guerra”, een skitocht onder leiding van twee gidsen langs een aantal punten die herinneren aan de hevige strijd die in dit gebied (Süd-Tirol) tussen de Italianen en de Oostenrijkers is uitgevochten tijdens de Eerste Wereldoorlog van 1914-1918. De resten van de strijd beperkten zich in hoofdzaak tot verhalen van de gids over de situatie van toen en een oude kaart van de mijnschachten die door beide partijen in de bergen waren uitgehakt. Het gebied schijnt nog bezaaid te liggen met scherven en oude hulzen als stille getuigen van de heftige strijd die hier is uitgevochten en die duizenden het leven heeft gekost.
De tocht voerde over prachtige pistes en werd afgewisseld met verplaatsingen per bus en met paardenkracht! Op een vlak stuk waar je normaal zou moeten klunen, kon je aanpikken achter een arreslee met twee paarden ervoor. Deze sleepten dan een sliert van zo’n 30 mensen naar een punt waar je weer aansluiting had op een aflopende helling. Uiteraard werd de inwendige mens niet vergeten en hebben we op zonnige terrasjes heerlijk zitten bruinen!
Zaterdag was het wéér zonnig, ondanks de voorspellingen. Er werd danook volop gebruik gemaakt van dit buitenkansje en nadat de bagage was gepakt en in de kelder opgeslagen, gingen velen de piste nog een keer op. Om 17.00u. hebben we gegeten, waarna het wachten was op de bus, die om 20.00u. voorreed. We vertrokken om 20.30u. en stapten de volgende dag om 11.45u. uit op de parkeerplaats in Rijswijk. Wel iets sneller dan de heenreis!
Wat een week!! Heerlijk geskied, mooi weer en geen wanklank gehoord!! Het kan haast niet beter, maar toch gaan we het volgend jaar weer proberen en weer in Italië. Velen waren aangenaam verrast door de vriendelijke mensen, het heerlijke eten en de goede voorzieningen in dit, niet in de eerste plaats om zijn wintersport bekend staande, land! Yvonne heeft al weer een nieuwe lokatie op het oog waar de omstandigheden er ook weer veelbelovend uitzien.
Tot volgend jaar dus!!

Willem