22 t/m 30 januari 2005
Voor het dertiende jaar werd deze jaarlijkse skireis georganiseerd en waarschijnlijk zullen bijgelovigen het volgende verhaal daarom voorspelbaar noemen.
Twee dagen voor vertrek deelde Helmi mee, dat ze, nadat ze de reis het afgelopen jaar samen met Yvonne helemaal had voorbereid, helaas moest afzeggen, vanwege de slechte gezondheidstoestand van haar moeder. Een lelijke domper voor iedereen en uiteraard vooral voor Helmi. Helaas is haar moeder op 27 januari overleden, waarmee wij Helmi bij dezen condoleren.
Ondanks deze valse start, vertrok het gezelschap vol optimisme op vrijdag 21 januari van de Apeldoornselaan. Ze hadden er zelfs zoveel zin in, dat Jacqueline, die ičtsjes later was, bijna vergeten werd. Maar uiteindelijk vertrok men toch compleet naar Rijswijk om de tweede groep op te pikken.
Uitgezwaaid door de achterblijvers, waaronder Helmi, voerden twee Twentse chauffeurs ons daarna veilig en relatief snel (ca. 16,5 uur) naar Malga Ciapela, een gehucht in de Dolomieten van Noord-Italië.
Het hotel lag in een veld van sneeuw tussen de bergen en zag er schitterend uit. Aangezien wij een paar uur moesten wachten op onze kamers, namen een aantal het initiatief om meteen de latten maar onder te binden en het gebied te verkennen. Het dalstation van de gondel naar de Marmolada, met 3200m. het hoogste punt uit de omgeving, lag voor de deur. Anderen bleven in de lounge van het hotel. Een aantal had de vorige reis naar Tignes meegemaakt en wreven zich de ogen uit bij het zien van de prijzen die hier gerekend werden. Niet alleen was de bediening vriendelijker, ook de tarieven lagen ongeveer 40% lager, voor rechtgeaarde Nederlanders een niet onbelangrijk detail!!
Zondag was de eerste volle skidag en iedereen stapte dan ook al vroeg in de gondel. Er lag genoeg sneeuw, maar door de harde wind was deze opgestoven en vormde duinen. In de brochures wordt van dit gebied gezegd, dat het wat minder geschikt is voor de vroege beginners. Dat klopt. Het weer was bedekt en door het gebrek aan zonlicht was het zicht enigszins beperkt. Het voorgaande, in combinatie met een jaar niet geskied hebben, maakte dat de waardering voor stijl, op deze helling niet al te hoog uitviel. Wat lager op de piste verbeterde de toestand waardoor iedereen weer wat kon wennen en de routine weer wat terugkwam.
Toch deden zich een aantal incidenten voor: Gerard moest al direct afhaken met een teenblessure, overigens niet ten gevolge van het skiën. Op een druk, smal, stuk, botsten Anneke en Henny frontaal op elkaar, waar de laatste een reeks blauwe plekken en een zere knie overhield. Yvonne kreeg na afloop last van haar oude kuitblessure en besloot even rustig aan te doen. Dat dit betekende, dat zij de hele week niet meer zou skiën, wist ze toen nog niet! (Inmiddels is overigens vastgesteld dat de oorzaak trombose is....)
Bij de aprčs-ski deed de bombardino zijn intrede. Na nieuwsgierig geďnformeerd te hebben (“wat is dŕt nou!”, “wat zit daar in?”en “is dat erg sterk?”) lieten velen een exemplaar aanrukken. De horeca in M-C heeft het geweten! De rest van de week werden er liters van weggewerkt, mčt het beoogde resultaat........
De weersomstandigheden waren maandag ongeveer gelijk: bewolkt, met een stevige wind, maar de pistes waren beter geprepareerd, mede door het gebruik van sneeuwkanonnen. Overdag staan deze meestal uit, maar soms ook niet. Ook maandag stond er één vol over de piste te blazen. Velen waren al enigszins verrast door deze plaatselijk sneeuwbui, maar Louis werd dit bijna fataal. Hij kreeg zoveel aanslag op zijn bril, dat hij niets meer kon zien en skiede vol op een rots. Gevolg: een aantal forse vleeswonden in zijn gezicht, wat in de sneeuw onmiddelijk een spectaculair bloedbad veroorzaakte. Rina alarmeerde de pistedienst, die Louis, na wat EHBO, met de helikopter afvoerde. In het ziekenhuis (60km verderop) werd vervolgens geconstateerd dat er een scheurtje in een nekwervel zat, een rib was gebroken en er sprake was van wat bloed in de longen. Dat was schrikken!
Het personeel van de Italiaanse ziekenhuizen staat niet bekend om zijn kennis van vreemde talen en het Italiaans van Louis heeft ook betere tijden gekend, dus je voelt wel dat hier iets niet goed ging. Met veel hulp van de eigenaresse van het hotel, gingen Rina en Yvonne ’s avonds met iemand van het hotel naar het ziekenhuis om de plooien glad te strijken. Uiteindelijk, na veel contact met de Alarmcentrale (leve de mobiele telefoon!) is Louis uiteindelijk donderdag met het vliegtuig naar Nederland teruggebracht.
Verder werd op deze dag door een groepje de Sellaronda ‘gedaan’, een skitocht rondom het Sella massief. Je komt dan door een aantal verschillende skigebieden, waaronder Canazei en Val Gardena en moet behoorlijk doorskiën om ‘rond te komen’. Vreni hield aan deze dag een zere knie over, maar heeft de rest van de week door kunnen skiën, net als Henny overigens die alleen wat last hield van de vele blauwe plekken.
Het blessurespook was echter nog niet verjaagd! Na een rustige woensdag met hetzelfde weer en geen noemenswaardige incidenten, begon de donderdag hoopgevend zonnig. Minder wind in combinatie met de zon leek garant te staan voor een heerlijke skidag, maar tijdens de aprčs-ski meldde Elsa dat ze haar knie had verdraaid en zei Cora dat ze bij een uitwijkmanoeuvre was gevallen en haar lies had bezeerd, maar nog wel door had kunnen skiën. De pijn verergerde echter steeds meer en uiteindelijk werd besloten om toch maar naar het ziekenhuis te gaan. Daar werden aanvankelijk drie diagnoses gesteld en men zei erbij, dat na het maken van een scan pas definitief gezegd kon worden wat er aan de hand was. Inmiddels (31-1) is vastgesteld dat Cora een breuk in haar bekken heeft opgelopen. Verder is nog niets zeker: wel of niet een operatie en wel of niet in Nederland. Jaap heeft vlakbij het ziekenhuis een hotel besproken en wacht samen met Cora gespannen de uitslag af. Elsa bleef last houden van haar knie, maar kon nog wel voorzichtig doorskiën.
Op dezelfde avond werd door de gangmaker van het hotel, David, een fakkeltocht georganiseerd. Deze voerde door een kloof, vanwaaruit je bij het fakkellicht een bijzonder uitzicht had op een aantal bevroren watervallen. Aan het eind van de wandeling stond een glas glühwein op de deelnemers te wachten bij een kampvuur. Samen met “Anton aus Tirol”, werd het hier al snel een dolle boel. David liet iedereen vervolgens snel naar het hotel brengen, waar in de discotheek onder het hotel het feestje nog een vervolg kreeg.
Het ontdekken van de bombardino had een paar ondernemende deelnemers ertoe gebracht, ook elders eens te gaan proeven. Zij kwamen met enthousiaste verhalen over een bar in een houten hut, waar, naar zij zeiden, een man die grote gelijkenis vertoonde met Lang Tall Ernie, een onovertroffen bombardino in zijn repertoire had. Al gauw barstte elke middag deze hut uit zijn voegen van de clientčle en de anders zo onverstoorbare “Ernie”, ging zelfs enige stressverschijnselen vertonen toen bij een nieuwe bestelling zijn glazen op waren. Ook zagen we hem regelmatig slepen met nieuwe voorraden en uit het feit dat hij ons regelmatig verraste met warme bruschetta (toast met olijfolie en tomaat) maakten wij op dat hij onze klandizie op prijs stelde.
De laatste dag is altijd wat rommelig en zo was het ook nu weer. ’s Ochtends was het mistig en sneeuwde het licht. Toch ging een aantal skiën, nadat ze hun bagage hadden ingepakt. Voor 10.00u. moesten we de kamers uit zijn en ’s avonds om 20.00u. zou de bus pas komen. Behalve skiënd bracht men de dag winkelend, wandelend, koffie drinkend en kaartend door, totdat wij om 17.00u. konden aanschuiven voor het diner. Hier maakte Ulco van de gelegenheid gebruik om Albert te eren als jubilaris. Hij is de enige die alle reizen tot op heden van de partij was. Ook stond hij stil bij de vuurdoop van Yvonne als reisleidster door het wegvallen van Helmi en prees haar inzet en doortastendheid. Namens de groep sprak hij zijn dank hiervoor uit en overhandigde Yvonne en Albert daarna een aardigheidje. Yvonne bedankte voor deze leuke geste en bedankte op haar beurt de eigenaresse van het hotel voor haar geweldige assistentie bij het oplossen van de opgetreden calamiteiten en overhandigde ook haar een aardigheidje.
De bus was op tijd en ook de terugreis verliep weer voorspoedig, zodat we zondag om ca.12.15u. in Rijswijk waren, waar Louis en Rina ons stonden op te wachten. Vervolgens door naar de Apeldoornselaan, (nadat we weer Jacqueline bijna vegaten) waar een turbulent weekje voor de meesten een einde kreeg.
Voor Cora en Jaap is dat echter nog niet het geval evenals voor Louis en Rina. Hopenlijk geneest alles weer snel en zien we ze volgend jaar weer terug op de piste.
Ondanks de schaduw die de vele blessures, en dan vooral die twee ernstige, over de hele reis hebben geworpen, was iedereen toch zeer enthousiast over deze vakantie. Een prima hotel, een afwisselend en uitgebreid skigebied, de normale prijzen en vooral de fantastische sfeer hebben hiertoe bijgedragen.
Er waren dit jaar een aantal nieuwe gezichten te ontdekken die al heel gauw niet nieuw meer waren. Jacqueline, Ellen, Bibi, Elsa, Blanca, Irma, Cora, Jaap, Jan en Martin hebben zich prima reisgenoten getoond. Yvonne heeft danook, naar eigen zeggen “misschien een beetje arrogant”, bij het hotel een pricipereservering voor 2006 gedaan, zodat volgend jaar één mogelijke bestemming in ieder geval al bekend is.
Gelukkig is de dertiende reis dan al geweest, want zeg nou zelf: je zou er toch bijgelovig van worden!!
Willem
P.S.: De regelmatige bezoeker van de Kčkwčk website is bekend met de zgn. "wistjedatjes". Ook tijdens de afgelopen week hebben zich weer zaken voorgedaan die geschikt zijn voor deze rubriek. Hou daarom de site in de gaten, want binnenkort staan ze erbij!!