Zo meldde zich ’s-avonds een groep licht verbrande personen bij het diner, waarbij meteen duidelijk werd dat wij in hotel “Diva” geen honger zouden hebben...! Een overvloedig buffet stond voor ons klaar (minimaal 4 gangen), iets wat de rest van de week zo zou blijven. Omdat de busreis toch nog enigszins in de benen (en de rest) zat, ging iedereen relatief vroeg naar bed.
De volgende dag scheen de zon weer uitbundig en nu meldde nagenoeg het complete gezelschap zich op de piste. Een groep van 17 man ging met de lift naar 3200m, om aan de eerste afdaling te beginnen. En toen gebeurde waar iedereen bang voor is: Alka kwam met hoge snelheid in botsing met Richard en moest met de gevreesde “banaan” naar beneden gebracht worden, waar een lichte hersenschudding en een kneuzing van het borstbeen werd geconstateerd.Gelukkig geen breuken! Helaas was Alka toch zodanig aangeslagen dat ze twee heerlijke skidagen moest missen, maar daarna kon ze gelukkig weer helemaal op haar oude niveau meeskiën!. Richard kwam gelukkig met de schrik vrij, afgezien van een gevoelige kneuzing op zijn scheenbeen. Als je nou praat over een valse start, dan was dit er één! Het bleek gelukkig te blijven bij dit ene ongeluk, wat mede te danken was aan de perfecte omstandigheden.
De bar in het hotel was bij een aantal al bekend van vorig jaar, maar ook nu werd er iedere dag uitbundig ge-aprčs-skied. Na het diner waren veel van ons er ook weer te vinden waarbij gekaart werd en ook gezongen! Jacqueline haalde bijna een platencontract binnen met haar karaoke-versie van Help van de Beatles! Verder was het voornamelijk gezellig in de bar, waar expres vooral niet gepraat werd over de prijzen aldaar.......
Het skigebied rond Tignes is al groot van zich zelf, maar heeft ook nog aansluitingen op de gebieden rondom Val d’Isčre. Zo konden we dus tochten maken waarbij we op schitterende pistes terecht kwamen en ook de bijbehorende terrasjes konden keuren, iets wat in de zon niet bepaald een opoffering te noemen is. Sommigen vonden de koffie op de terrasjes zelfs zó belangrijk, dat ze er bij het vertrek uit het hotel al over begonnen (hč MC?).
Het mooie weer, dat steeds mooier werd, had ook een keerzijde: de sneeuw werd papperig. Bij een temperatuur van 8 graden op 3000m hoogte(!) kan dat ook niet anders. Wij hebben er echter niet echt veel last van gehad.
Jos ging zich een beetje vervelen op de pistes en koos een buckelpiste buiten de gebaande paden uit, om naar het dorp af te dalen. Hier maakte hij (naar eigen zeggen) een val die, behalve applaus uit de lift, beloond diende te worden met een 9,8! (wij kwamen er later tijdens de aprčs-ski niet uit, of het de waardering voor de val was, of 9,8 op de schaal van Richter!!)
Tijdens één van onze maaltijden werd Ulco door Helmi in het zonnetje gezet, omdat hij voor de tiende maal aan de Kčkwčk skireis deelnam. Een heuse jubilaris dus!
Het einde van de vakantie kwam in zicht en daarmee ook het einde van het mooie weer! De laatste zaterdag was de lucht bewolkt en sneeuwde het in combinatie met een harde wind. Niet echt ideale ski-omstandigheden, maar voor velen van ons geen reden om beneden te blijven. En waar het de rest van de week zo goed ging, ging er nu van alles mis: Cor waaide bijna van de helling, Rina viel, Willem-Jan viel Jacqueline om de nek, waarna ze samen de diepe sneeuw opzochten(!), iets wat ook Anneke, Alka en Patrick overkwam! Men nam het enige juiste besluit op dat moment: KOFFIE!!, en wachten of het soms beter wordt. Afgezien van de ‘kanonnen’ van de groep, Richard, Sylvia, Ingrid, Alka en Patrick (Hans was al gestopt) hield iedereen het toch maar voor gezien, toen de omstandigheden niet verbeterden.
Aan het eind van de middag hebben we bij Tex Mex gezamenlijk nog gegeten en daarmee deze fantastische week afgesloten.Sylvia nam daar namens de hele groep het woord, om Helmi en Yvonne te bedanken voor hun inspanningen en had voor beiden op de valreep ook nog een cadeautje gekocht!
Terug bij het hotel stond de bus al klaar en konden we onze bagage inladen. Door de sneeuw was de route door het dal wat glad geworden, maar toch verliep het eerste stuk naar omstandigheden vlot.
Toch nog wat hilariteit onderweg: de chauffeurs hadden de film “Braveheart” opgezet, waarin aardig grove vechtscenes voorkomen. Het was middernacht, en de hoofdrolspeler stond op het punt onthoofd te worden. Iedereen keek gespannen toe.......en daar begint Albien hard “Lang zal ze leven” te zingen omdat Richard jarig werd! Zoiets is niet te plannen! Mede omdat er al aardig was ingenomen (ik heb gezien: oude jenever, wodka,whisky, boswandeling, wijn) werd het toen meteen weer gezellig luidruchtig, totdat iedereen stil werd, het licht uitging en we gingen slapen (of wat er voor door ging).
’s Ochtends om 9.30u. waren we weer aan de Beatrixlaan om de “Rijswijkers” af te zetten en een kwartiertje later was er een einde gekomen aan een zeer geslaagde vakantie!!
Volgend jaar doen Yvonne en Helmi het weer, maar om deze week alleen maar te evenaren zal een hele klus worden, mede omdat de weergoden dan weer in zo’n goede bui moeten zijn en dat kunnen we alleen maar hopen!!
Dit verslag werd alleen maar mogelijk, dankzij de welwillende medewerking van: Albien en Cor, Vera en Aad, Anneke en Peter, Elise en Jos, Petra en Jaap, Rina en Louis, Alice en Gerard, Monique-Cécile en Tim, Mieke en Willem-Jan, Alka en Patrick, Sylvia en Richard, Hans, Ingrid, Ulco, Roland, Albert, Henny, Jacqueline,Helmi en Yvonne. Bedankt hiervoor!
Willem